دسته دوم اسناد ماندلسون مطالب جدیدی درباره انتصاب او به‌عنوان سفیر بریتانیا در آمریکا فاش کرده اما پرسش‌های عمده‌ای درباره پیام‌ها، روند بررسی صلاحیت و ارتباط با جفری اپستاین باقی گذاشته است.
یک بسته تازه منتشرشده از اسناد مربوط به انتصاب لرد ماندلسون به‌عنوان سفیر بریتانیا در آمریکا، پرونده عمومی را گسترده‌تر کرده اما خلأهای مهمی درباره پیام‌های خصوصی، مشاوره‌های بررسی صلاحیت و افشاگری‌های او درباره جفری اپستاین برجای گذاشته است.
این انتشار بیش از ۱٬۵۰۰ صفحه است و پس از رأی‌گیری نمایندگان مجلس در فوریه انجام شد که خواستار اطلاعات بیشتر درباره گفت‌وگوهای پشت‌صحنه‌ای بودند که به انتصاب ماندلسون انجامید. او سال گذشته توسط سر کیر استارمر از این سمت عزل شد، پس از افشاگری‌هایی در ایالات متحده درباره گستره روابط او با اپستاین، مجرم جنسی متوفی.
این پرونده‌ها شامل بیش از ۱۶۰ صفحه پیام و پیام‌های واتس‌اپ بین ماندلسون و وزرا و مقام‌های دولتی است. اما محتوایی از گوشی شخصی ماندلسون در آنها نیست، زیرا او درخواست مقام‌ها برای تحویل آن را رد کرد.
تنها شش پیام بین ماندلسون و استارمر در مدارک منتشرشده دیده می‌شود که دو تبادل کوتاه درباره کمپین در بری پیش از انتخابات سراسری و ستایش از نخست‌وزیر پیشین محافظه‌کار جان میجر را پوشش می‌دهد. دفتر نخست‌وزیری روز سه‌شنبه تأیید کرد که نخست‌وزیر از قابلیت پیام‌های ناپدیدشونده در گوشی‌اش استفاده می‌کند و از گفتن اینکه آیا استارمر پیام‌هایی را پاک کرده که می‌توانست در مدارک منتشرشده ظاهر شود، خودداری کرد. یک سخنگو گفت استفاده از این قابلیت مجاز است تا زمانی که بر «نگهداری سوابق یا شفافیت» تأثیر نگذارد و افزود که استارمر تمام ارتباطات مرتبط در دسترس خود را تحویل داده است.
در مورد مورگان مک‌سویینی، رئیس سابق دفتر استارمر که پس از برکناری ماندلسون و در پی بررسی نقش او در حمایت از این انتصاب کناره‌گیری کرد، نیز خلأهایی وجود دارد. مک‌سویینی گزارش داده که گوشی دولتی‌اش سال گذشته به سرقت رفته و پلیس می‌گوید هنوز بازیابی نشده است. نیک توماس-سیموندز، وزیر دفتر کابینه، نیز گفته گوشی شخصی‌اش سال گذشته به سرقت رفته و پیام‌هایی با ماندلسون را در خود داشته؛ یک متحد او گفته جزئیات پیام‌هایی را که به یاد می‌آورد به اشتراک گذاشته است. برخی پیام‌های منتشرشده به دلایل امنیت ملی یا ملاحظات دیپلماتیک سانسور شده‌اند.
دولت گفته ماندلسون از طرف وزارت امور خارجه مجوز امنیتی دریافت کرده است، با وجود اینکه واحد بررسی امنیتی بریتانیا (United Kingdom Security Vetting) علیه اعطای این مجوز توصیه کرده بود. دفتر نخست‌وزیری گفته نه استارمر و نه هیچ وزیر دیگری در آن زمان از این موضوع آگاه نبوده‌اند. اسناد اخیر شامل یک نسخه قالب خالی از فرم بررسی صلاحیت است اما فرم تکمیل‌شده ماندلسون یا خلاصه‌ای از بررسی او که گفته می‌شود شامل ۹ صفحه است، در آن نیست.
پرونده‌های منتشرشده همچنین شامل اظهارنامه کامل ماندلسون از منافع، از جمله هرگونه تضاد منافع و اقدامات توافق‌شده برای مدیریت آنها، نیست. آنها پاسخ‌های او به سه سؤال دنبال‌کننده‌ای که مک‌سویینی در جریان حصول اطمینان درباره رابطه‌اش با اپستاین پرسید نیز شامل نمی‌شود. مک‌سویینی گفته آن اسناد از جمله مطالبی است که به درخواست پلیس متروپولیتن، که ماندلسون را در حال تحقیقات درباره اتهامات سؤرفتد شغلی در مقام عمومی بررسی می‌کند، محروم شده‌اند. ماندلسون اتهامی را رد می‌کند و بی‌بی‌سی گزارش داده دیدگاه او این است که به پرسش‌های بررسی صلاحیت درباره اپستاین به‌درستی پاسخ داده است.
یکی دیگر از رشته‌های بی‌پاسخ به پیام‌های ماندلسون با لرد متیو دویل، رئیس ارتباطات دفتر شماره ۱۰ آن زمان، درباره توافق پیشنهادی بریتانیا برای جزایر چاگوس مربوط می‌شود. در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۵، در جریان گفت‌وگویی درباره روابط آمریکا و بریتانیا درست پیش از تحلیف رئیس‌جمهور ترامپ، ماندلسون نوشت: «خیلی نگران چاگوس شده‌ام.» پنج پیام بعدی سانسور شده‌اند.
توافق چاگوس قرار بود حاکمیت را به موریسی بسپارد در حالی که به بریتانیا اجازه می‌داد پایگاه نظامی دیه‌گو گارسیا را به‌صورت اجاره‌ای بازپس بخرد، به‌طور میانگین ۱۰۱ میلیون پوند در سال. این توافق از آن زمان کنار گذاشته شد پس از اینکه آمریکا رسماً تأیید خود را اعلام نکرد.
پرونده‌ها سوابق مستند بیشتری از فرایند انتصاب فراهم می‌کند، اما سؤالات مرکزی اکنون معطوف به آنچه خارج از انتشار باقی مانده است: محتوای گم‌شده گوشی‌ها، دستگاه‌های بازیابی‌نشده، سوابق بررسی صلاحیت فاش‌نشده، پاسخ‌های محروم‌شده درباره اپستاین و مبادلات دیپلماتیک سانسورشده.
نظرات (0)
برای ثبت نظر لطفاً وارد شوید.
هنوز هیچ نظری ثبت نشده است.