«شیطان پوشید پرادا ۲» با ظاهرهای تیزتر اما اهمیت دراماتیک کمتر به Runway بازمی‌گردد

با رسیدن «شیطان پوشید پرادا ۲» به سینماها در روز جمعه، نقد CBC دنباله‌ای درخشان اما ساخته‌شده از ستارگان بازگشته، اضطراب‌های صنعتی و روایت‌گری کم‌عمق می‌داند.

«شیطان پوشید پرادا ۲» این جمعه آنی هاتاوی و مرل استریپ را دوباره به مدار Runway بازمی‌گرداند، اما نقد CBC این بازگشت درخشان را بیشتر تماشاگری آرامش‌بخش تا هجو تیز مد توصیف می‌کند.

در نقدی برای CBC News، گزارشگر سرگرمی و منتقد فیلم جکسون ویور بازسازی فیلم نامزد اسکارِ ۲۰۰۶ را «بسیار سطحی» می‌خواند و می‌گوید با اینکه لذت‌های آشنای مجموعه را عرضه می‌کند، در دستیابی به تمرکز، رشد شخصیت یا تیزی فرهنگیِ نسخهٔ اصلی ناکام می‌ماند.

دنباله بار دیگر داستان اندی ساکسِ هاتاوی را دنبال می‌کند؛ حالا روزنامه‌نگاری تثبیت‌شده که هم مورد تقدیر با یک جایزهٔ دیگر قرار می‌گیرد و هم با آغاز فیلم از شغلش در روزنامه اخراج می‌شود. او پس از آنکه اعتبار مجله بر اثر یک رسوایی مرتبط با گزارشی که شرکتی را جشن گرفته متأثر می‌شود—شرکتی که در فیلم با تولید مد سریع مبتنی بر کارگاه‌های استثمارگرانه مرتبط است—برای بار دوم به Runway بازمی‌گردد، این‌بار به‌عنوان سردبیر ویژه.

فشار جدید بر Runway ناشی از چشم‌اندازی رسانه‌ای است که فیلم بارها آن را در برابر طراحان ذائقهٔ گذشته عصبی یا خصمانه نشان می‌دهد: روزنامه‌نگاری تضعیف‌شده، نشر آنلاین، خواسته‌های تبلیغ‌دهندگان و چشم‌انداز قریب‌الوقوع هوش مصنوعی. جاستین ترویکس در نقش میلیاردر فناوری بنجی بارنز ظاهر می‌شود، کسی که چشم‌اندازش از آینده‌ای رسانه‌ای با حضور کمتر انسان او را در مقابل میراندا پریستلیِ استریپ قرار می‌دهد؛ یکی از کنایه‌های تندتر دنباله نسبت به صنعت.

بخش زیادی از کشش فیلم، به‌گفتهٔ نقد، همچنان در گروه بازیگران بازگشته نهفته است. استنلی توچی بازگشته و نقش نایجل را بازی می‌کند که حالا از کم‌شدن منابع یک مجلهٔ اولویت‌دادن به آنلاین افسوس می‌خورد. اِمیلی بلانت در نقش اِمیلی، که دیگر دستیار میراندا نیست، بازمی‌گردد و این‌بار به‌عنوان مدیر در دیور حضور دارد و ویور او را نقطهٔ برجستهٔ این بازنگری می‌داند. فیلم همچنین به سمت مخاطب‌پسندی متمایل است و ارجاعاتی به شوخیِ گل‌دار نسخهٔ اصلی، پله‌های میراندا و ژاکت آبیِ مشهور اندی دارد.

اما ویور می‌نویسد که دنباله اغلب آن اوج‌ها را با بازتنظیم یا نرم‌کردنِ مسائلی که فیلم نخست پیش‌تر حل کرده بود، به‌دست می‌آورد. اندی بار دیگر به دینامیک آشنای اثبات خود به میراندا و جلب تأیید نایجل کشیده می‌شود، در حالی که کنترل هراس‌آور میراندا گاه با نسخه‌ای محتاط‌تر از شخصیت جایگزین می‌شود. نقد می‌گوید فیلم زمان کمتری صرف ارائهٔ یک مدافعانه برای خودِ مد می‌کند، با وجود اینکه حول یکی از شناخته‌شده‌ترین جهان‌های مد در سینما ساخته شده است.

نتیجه، از دید CBC، فیلمی است با لباس‌های تیزتر، بازی‌های کوتاه ستاره‌ای و ریتمی راحت برای تماشا، اما قصه‌ای که احساس می‌شود نازک و پراکنده است. برای طرفداران، دنباله به‌نظر یک گردهمایی صیقل‌یافته را عرضه می‌کند. اینکه آیا می‌تواند فراتر از بازگشت نوستالژیک به Runway شود یا نه، پرسشی است که نقد آن را معلق می‌گذارد در حالی که فیلم به سینماها می‌رسد.